วันพฤหัสบดีที่ 24 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554

วางโทรศัพท์ลง
รอยยิ้มยังคงเปื้อนบนใบหน้า
ตาเป็นประกาย หัวจัยเต้นดังออกมา
แต่จำไม่ได้ตอบเทอไปว่าอย่างไร
ไม่ได้คาดหวัง ว่าคนรักของฉันต้องเลิศเลอ
แต่ต้องหันไปทางไหนก็เจอ ไม่ห่างไปไหน
ไม่ต้องแสดงออกว่ารัก แบบโอเวอร์ เกินไป
ไม่ต้องเป็นเจ้าชาย แค่รักฉันหมดหัวใจก็พอ

วันพฤหัสบดีที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554

กลอนรัก

วันเวลาอาจเปลี่ยนใจใครต่อใคร
แต่วันเวลาไม่อาจเปลี่ยนใจฉัน
วันเวลาอาจทำให้ใครเลิกรัก
แต่วันเวลาไม่อาจทำให้ฉันเลิกรักเทอ
รักนะที่เทอเป็นเทออยู่อย่างนี้
รักนะ ถ้าความรู้สึกดีดีเธอยังมีให้
รักนะและคำๆนี้ยังมีตลอดไป
รักนะถ้าเธอยังมีใจให้